<?xml version="1.0" encoding="gb2312"?>
<rss version="2.0">
<channel>
<title><![CDATA[菁华涵养的天空]]></title>
        <image>
        <title>http://hi.baidu.com</title>
        <link>http://hi.baidu.com</link>
        <url>http://img.baidu.com/img/logo-hi.gif</url>
        </image>
<description><![CDATA[鸭子嘴硬，但不是爱找借口；而是，坚持自己的理念和原则。别忘了我嘴里含着一条三寸不烂的舌头。]]></description>
<link>http://hi.baidu.com/hawrm</link>
<language>zh-cn</language>
<generator>www.baidu.com</generator>
<ttl>5</ttl>


<item>
        <title><![CDATA[大四生活启示录]]></title>
        <link><![CDATA[http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/3c7bd35409c1995cd109068f.html]]></link>
        <description><![CDATA[
		
		<p><font size="5">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 大四生活启示录<wbr></wbr></font> <wbr></wbr><br>
<font style="font-size: large; line-height: 1.3em">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<font style="font-size: small; line-height: 1.3em">&mdash;&mdash;毕业与工作思考</font></font></p>
<p><font face="宋体"><font size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;  大四生活行之过半，意味着自己学生生涯即将结束，也意味着老爸不再给发工资，而<strong><wbr></wbr><font style="line-height: 1.3em" color="#ff6600">自己得去寻找给你发工资的人</font><wbr></wbr></strong><wbr></wbr>，因为城市里除了阳光外，什么都要购买，包括到东街口看人流也要花两块钱公车费。 <wbr></wbr><br>
</font><font style="line-height: 1.3em"><font style="font-size: medium; line-height: 1.3em">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  因而，十二月份在网络上疯了似的地投简历，也到过国际会展中心去看过，但那些招聘公司似乎只是在那边做广告，所以必须找出对策，才有效果。最后，采取电话询问的方法，取得面试的机会。这样算是找到了北，但面试的过程甚是艰辛，就像高考的感觉，麻木！但自己很清楚那些个题目根本没标准答案，自己填写的答案，出彩了，才是最好的答案，那份卷子，给自己打了60分，可能有复试的机会。</font><wbr></wbr> </font></font><wbr></wbr><br>
<font style="font-size: medium; line-height: 1.3em" face="宋体">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  说实在的，面试过四五次，也变得自在些，但始终感觉自己在面试过程中是被动的<wbr></wbr>，其实完全可以是主动的<wbr></wbr>。这要从<font style="line-height: 1.3em" color="#ff6600"><strong><wbr></wbr>人才市场</strong><wbr></wbr><wbr></wbr></font><wbr></wbr>这个概念来说，所谓市场，就是买卖双方交易的场所，面试是在谈判你的劳动力值多少价值，买方应付多少价格给卖方的过程。而所谓交易，就是要双方达成共识了，才成功，双方的地位是平等的，不能强买强卖。我的第一轮面试还是比较顺利的，因为都是说实在话，也都是自己长期以来积累的一些观点。<strong><wbr></wbr><font style="line-height: 1.3em" color="#ff6600">广告，就是表达一种观点。</font><wbr></wbr></strong><wbr></wbr>没有夸我自己怎么优秀，没有说自己做过学生干部，没有说自己考过什么证书得过什么奖……因为这些都是多余的，简历上都有，所以要阐述的仅仅是自己的观点而已。 </font><wbr></wbr><br>
<font style="line-height: 1.3em" face="宋体"><font style="font-size: medium; line-height: 1.3em">&nbsp;&nbsp;  <font style="line-height: 1.3em" color="#ff9900">&nbsp;&nbsp;<strong><wbr></wbr>一次面试，就是上了一堂课。一堂社会学+广告学的课程。</strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></font><wbr></wbr></font><wbr></wbr> <br>
<font style="line-height: 1.3em" face="宋体"><font style="font-size: medium; line-height: 1.3em">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  第二天接到复试的通知。小兴奋+小紧张+大不安。并非没有自信，兴奋是因为对自己答卷评价至少是正确的；紧张是因为第一次面试已经把自己主要观点表达完，不知道为复试准备什么内容；大不安，是因为自己如果复试过了，我要做的是什么，有多大的进步空间，我能否适应公司的环境融入他们呢？复试的时候，身兼大学教授和公司经理的面试官，告诉我：&ldquo;广告人，很累!广告业，不是人混的。&rdquo;我在思索，广告业，应该是人才混的地儿，然后，沾沾自喜，愚人自乐罢了。广告业，是一个服务行业，需要智慧来服务的行业（简称智业），怎能不累人。</font><wbr></wbr> </font><wbr></wbr><br>
<font style="line-height: 1.3em" face="宋体"><font style="font-size: medium; line-height: 1.3em">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  每天，都感觉自己的知识储备甚是匮乏，广告是<strong><wbr></wbr>&ldquo;旧元素，新组合&rdquo;</strong><wbr></wbr>做出来的，而知识储备都是所谓的旧元素。发觉之前，看过，悟之，得知的书甚少，所以有点怕自己会一败涂地。或许，真像那面试官说的&ldquo;广告这行，一进入就难以抽身而出了。&rdquo;</font><wbr></wbr> </font><wbr></wbr><br>
<font style="font-size: medium; line-height: 1.3em" face="宋体">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  不安在纠缠，心情在烦乱。&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  </font><wbr></wbr><br>
<font style="line-height: 1.3em" face="宋体"><font style="font-size: medium; line-height: 1.3em"><font style="line-height: 1.3em" color="#ff9900"><strong><wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  毕业论文，毕业，不是</strong><wbr></wbr><font style="line-height: 1.3em" face="Impact">copy&amp;</font><wbr></wbr><font style="line-height: 1.3em" face="Impact">write</font><wbr></wbr><strong><wbr></wbr>,而是</strong><wbr></wbr><font style="line-height: 1.3em" face="Impact">copy+write=copywriter</font><wbr></wbr><font style="line-height: 1.3em" face="Impact">.</font><wbr></wbr></font><wbr></wbr></font><wbr></wbr></font><wbr></wbr> <br>
<font style="line-height: 1.3em" face="宋体"><font style="font-size: medium; line-height: 1.3em">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  毕业论文，题目叫&ldquo;广告文案中&lsquo;鸡鸣效应&rsquo;探究&rdquo;，鸡鸣效应是原创的，取意于&ldquo;鸡鸣狗盗&rdquo;成语中，<strong><wbr></wbr>鸡鸣：唤醒</strong><wbr></wbr>。想把毕业论文，写成一篇没有从网络上copy的任何文字的论文，一篇表达自己观点，整合自己撰稿方式方法的论文。可以想像，8000字的工作量很大，但组织自己的观点成文更为艰难。</font><wbr></wbr> </font><wbr></wbr><br>
<font style="line-height: 1.3em" face="宋体"><font style="font-size: medium; line-height: 1.3em">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  毕业之后，就是工作。工作了，就没有像上中学和大学想一样有寒暑假，没有毕业，只有就业、失业和退休之分。毕业，想成为<strong><wbr></wbr>copywriter，</strong><wbr></wbr>一名广告文案撰稿人，<font style="line-height: 1.3em" color="#ff6600"><strong><wbr></wbr>用消费者的话，表达商家的观点。</strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr>思考。这还是自己观点吗，是不是自己的观点还重要吗，因为广告文案，这个词本来就是商业的。</font><wbr></wbr> </font><wbr></wbr><br>
<font style="line-height: 1.3em" face="宋体"><font style="font-size: medium; line-height: 1.3em"><font style="line-height: 1.3em" face="黑体">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<font style="line-height: 1.3em" color="#ff9900"><strong><wbr></wbr>工资。价值与价格。</strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></font><wbr></wbr></font><wbr></wbr></font><wbr></wbr> <br>
<font style="line-height: 1.3em" face="宋体"><font style="font-size: medium; line-height: 1.3em">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  经济学中谈到，价格是价值的外在表现，价格根据需求在价值线上上下波动。而工作过程中，就是实现自我价值的过程。广告公司，员工就是最大的生产力，下班了，公司里头就只剩下场地（房产）和挂在墙上一些奖励而已，此外什么也不是。所以你的工资，就是你的劳动力价值外在表现，即你的价格。说到这里，似乎我们成了活产品了，其实这是偷换概念，这可是马克思先生解释过的。</font><wbr></wbr> </font><wbr></wbr><br>
<font style="font-size: medium; line-height: 1.3em" face="宋体">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  记住：想要高的价格，先提升自我价值。</font></p> <a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/3c7bd35409c1995cd109068f.html">阅读全文</a>
		
		<br/><b>类别：</b><a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/category/%C9%FA%BB%EE%D4%FD%BC%C7">生活札记</a>&nbsp;<a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/3c7bd35409c1995cd109068f.html#comment">查看评论</a>]]></description>
        <pubDate>2007-12-24  13:53</pubDate>
        <category><![CDATA[生活札记]]></category>
        <author><![CDATA[三寸鸭子嘴ip]]></author>
		<guid>http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/3c7bd35409c1995cd109068f.html</guid>
</item>

<item>
        <title><![CDATA[征婚广告]]></title>
        <link><![CDATA[http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/919a731e0b29cff71bd576ea.html]]></link>
        <description><![CDATA[
		
		<center><font style="font-size: small; line-height: 1.3em">
<div forimg="1" align="center"><img class="blogimg" style="width: 300px; height: 220px" height="426" width="326" border="0" small="0" src="http://hiphotos.baidu.com/hawrm/pic/item/361776f0236645cf7931aad2.jpg"></div>
征婚广告</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">身无分文，一无所有。</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">想法很多，知识不少。</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">大姓李，取名华涵。</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">没多少喜好，自幼贪玩。</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">踩踩地球，编编故事；</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">钓钓鱼儿，晾晾杆；</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">吃吃美食，洗洗碗。</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">说说广告，偷着欢！</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">自以为是：</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">银行卡内数字必暴涨，</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">欲与妻云游四野。</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">将来值何价？天知晓！</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">有谁想与我一起祈祷？</font><wbr></wbr></center><center><font style="font-size: x-small; line-height: 1.3em">为我所找！</font><wbr></wbr></center><center>&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;</center><center><font style="line-height: 1.3em" color="#ff0000">联系电话：13599390637，E-mail:hawrm@163.com</font><wbr></wbr></center><center><font style="line-height: 1.3em" color="#ff0000">联系地址：福建农林大学548信箱 邮编：350002</font><wbr></wbr></center> <a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/919a731e0b29cff71bd576ea.html">阅读全文</a>
		
		<br/><b>类别：</b><a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/category/%C9%FA%BB%EE%D4%FD%BC%C7">生活札记</a>&nbsp;<a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/919a731e0b29cff71bd576ea.html#comment">查看评论</a>]]></description>
        <pubDate>2007-11-24  22:22</pubDate>
        <category><![CDATA[生活札记]]></category>
        <author><![CDATA[三寸鸭子嘴ip]]></author>
		<guid>http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/919a731e0b29cff71bd576ea.html</guid>
</item>

<item>
        <title><![CDATA[写在中秋夜的《长恨歌》，为了不忘却的纪念！]]></title>
        <link><![CDATA[http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/c25b9f8f63453bf9503d9261.html]]></link>
        <description><![CDATA[
		
		<p align="center"><strong><font size="5"><font face="黑体">长恨歌<wbr></wbr><wbr></wbr></font></font></strong></p>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="4"><font face="黑体">&nbsp;&nbsp;&nbsp;<font size="3"> <strong><wbr></wbr><font size="4">清风徐徐江浸月，当年出世今佳节。</font></strong><wbr></wbr></font></font></font><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 妣去甚远千多日，梦中执手竟凝噎。</font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 曾经唠叨落玉盘，如今唯剩啼泪血。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 他人欢笑我独伤，欲报春晖心切切。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 吾欲佯装乐开怀，却效阮籍穷途哭。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 深夜弃褥无人牵，湿遍绣枕恩泽绝。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 且说天意故弄人，慈母祥貌从未谢！ </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 今宵苦短日高起，惊怕再会已难寻。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 既是汝儿渐得意，唯恐天堂无闲时。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 若吾金屋有藏娇，玉楼宴罢门亦闭。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 九重天宇我奈何，奈何奈何奈若何。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 本家三人成对影，举杯始觉少一人。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 几经拼搏造家园，汝未莅临空城阙。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 仙游飘逸处处闻，不再过问人间事。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 道是天下父母心，吾怪汝狠恨无情。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 仲秋一过初冬至，悲哉毛衣无针线。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 不肖儿已初长成，汝之小儿依少岁。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 老父至今仍独处，苦他念孤心难慰。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 待到愚儿将出世，定当竭力行孝悌。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 虽无金碧辉煌舍，承诺安享清福耶。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 短讯难通天朝去，奢望唯心入青云。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 登天梯下少人行，望月托意染云鬓。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 银瓶莲花山无影，每逢春节必垂青。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 青烟缭绕汝青冢，了却朝朝暮暮情。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 阳台见月伤心色，独闻杂曲肠断声。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 苦闷追寻天地接，清梦忽醒泪沾衣。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 碎言碎语倾心记，不望都门信马归。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 熟稔月欲西沉去，久久纠结终必解。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 曦光悄然映入帘，一日杂务仍需携。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 莲荷早有花开日，残叶缤纷落满阶！ </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 天路遥遥多谨慎，来年此时复拜谒。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　 背景疾驰忽归隐，四处茫茫皆不见。 </font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em"><strong><wbr></wbr><font face="黑体" size="4">　　迟迟长夜未成眠，此夜衾寒谁与共。</font></strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr></div>
<div align="center"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="4">公元2007年仲秋夜 李浩簪写于福建农林大学南区1#359室。</font><wbr></wbr></div> <a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/c25b9f8f63453bf9503d9261.html">阅读全文</a>
		
		<br/><b>类别：</b><a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/category/%CA%AB%B8%E8">诗歌</a>&nbsp;<a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/c25b9f8f63453bf9503d9261.html#comment">查看评论</a>]]></description>
        <pubDate>2007-09-26  10:54</pubDate>
        <category><![CDATA[诗歌]]></category>
        <author><![CDATA[三寸鸭子嘴ip]]></author>
		<guid>http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/c25b9f8f63453bf9503d9261.html</guid>
</item>

<item>
        <title><![CDATA[解决冲突，走向幸福！]]></title>
        <link><![CDATA[http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/34b13701013d9c0d7bec2c39.html]]></link>
        <description><![CDATA[
		
		<p><font style="PADDING-RIGHT: 1px; PADDING-LEFT: 1px; FILTER: glow(color=#FF3300,strength=3); PADDING-BOTTOM: 1px; COLOR: #ffffff; PADDING-TOP: 1px; HEIGHT: 10px"><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="4">解决冲突，走向幸福！</font><wbr></wbr></font><wbr></wbr><wbr></wbr><wbr></wbr> <font style="PADDING-RIGHT: 1px; PADDING-LEFT: 1px; FILTER: glow(color=#FF9933,strength=3); PADDING-BOTTOM: 1px; COLOR: #ffffff; PADDING-TOP: 1px; HEIGHT: 10px">(CPR理论的阐述)</font><wbr></wbr><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<strong>引子：</strong><wbr></wbr>当你使用的解决方法不能达到你真正想要的结果时，很可能你未处理正确的问题，或这问题的本质没有了解清楚。如果发现自己一再讨论、解决的是相同问题，很可能代表还有更重要的问题需要解决。</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 当问题发生时，应该先讨论问题的<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" color="#ff3300"><strong><wbr></wbr>内容</strong><wbr></wbr>（<wbr></wbr><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" face="Times">Content</font><wbr></wbr><wbr></wbr>）</font><wbr></wbr><wbr></wbr>——以“借钱”的例子来阐述。有一朋友再<wbr></wbr>次向你借钱，哪怕是<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" face="Times">50</font><wbr></wbr>元，而且他用的动词是“借”，之前借的钱并没有还给你的意思。那么问题：“他向我借钱。”这件事已经第二次发生了。这时候，或许你心理有些不爽，尽管平常的你肚里能撑船，但又找不出拒绝的理由，所以你再次借给他钱。这样问题是解决了，但你心里有疙瘩。</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 过了一段时间，朋友再次向你借钱，而不是还前次的钱，那么请讨论问题的<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" color="#ff3300"><strong><wbr></wbr>形态</strong><wbr></wbr>（<wbr></wbr><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" face="Times">Pattern</font><wbr></wbr><wbr></wbr>）<wbr></wbr></font><wbr></wbr>——他屡次找你借钱，但这时候的问题是：“他一而再，再而三地向我借钱，并没有还，因而失去了他应有的信誉。”然而，这时候你是否还处于<strong><wbr></wbr><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" color="#ff6600">“他又向我借钱了！烦人的家伙！”</font><wbr></wbr></strong><wbr></wbr>这个问题呢<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="2">？（这个问题已经不是主要的问题了，即不是让你抓狂的问题了。）</font><wbr></wbr>也许还没发现你应该讨论的是：“要采取什么措施化解这种形态？怎么化解呢？才能让朋友改掉借钱不还的恶习，如果不能让对方改变，但至少让自己的愚蠢的尴尬的表情不再发生。通过沟通的技巧，最好是在不伤害对方的基础上。在这个阶段，心理学告诉我们——愤恨是正常的，其实我们心理面对这个朋友的行为已经产生了变化，甚至我们会通过某些言语或行为和家人以及其他朋友倾诉内心的不满。</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 当此问题的形态持续下去，你忍无可忍，但不得不深呼吸进行思考，现在问题的阶段，应该讨论的是问题的<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" color="#ff3300"><strong><wbr></wbr>关系（</strong><wbr></wbr><wbr></wbr><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" face="Times">Relationship</font><wbr></wbr><wbr></wbr>）</font><wbr></wbr><wbr></wbr>——这里的关系，是指你与对方的关系，可能就因这个问题的不断升级而发生了质的变化。是否要继续保持沉默呢？实在没办法，是否和他翻脸了呢？还是利用巧妙的方法或说辞？个人的说法：“最近，工资都没发，那该死的老板！物价也涨得厉害，自己快支撑不下去了，还指望你到哪里发财，能拨点钱给维持下生活呢！”</font><wbr></wbr> <br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="4">恋爱或婚姻以及所有生活中的冲突，都可以从问题的<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" color="#ff0000">内容、形态、关系</font><wbr></wbr>三个方面或三个阶段来分析你正在讨论的是否是让你抓狂的关键问题，然后再去思考采取什么手段来解决，相信这样会让自己过得幸福一些！</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 而在广告创作中，可以从商品或服务的生命周期（研发期、导入期、成长期、成熟期、衰退期）来找出广告要解决的问题，研发期和导入期，主要问题是：“怎么让人知道，你有什么功能或便利，可以带给受众利益！并让他们和你商品和服务产生接触行为”。成长期要解决的问题，怎么获取消费者的对产品和广告反馈意见，并做出调整策略。成熟期与衰退期，应该针对商品与消费者的关系，来做情感营销，可以通过广告来维持消费者忠诚度这层关系。当然，此过程也必须吸引更多潜在消费者尝试购买，以及让老顾客产生重复购买的欲望。然而，一个问题萦绕着另外的一个或多个问题，所以必须分出问题的主次和大小，即矛盾或冲突的主次要，然后再一一击破！</font></p>
<p><font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 当我们能把所要探讨的问题，进行这样的分析，相信更容易找到解决的方法，把大大小小的问题解决了，相信这是一种大幸福！</font><wbr></wbr><br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 至于详细解决冲突的策略，将进一步探讨！</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 记住，广告，是一种<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" color="#ff9900">注意力<wbr></wbr></font><wbr></wbr>经济！</font><wbr></wbr> <br>
</p> <a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/34b13701013d9c0d7bec2c39.html">阅读全文</a>
		
		<br/><b>类别：</b><a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/category/%C4%AC%C8%CF%B7%D6%C0%E0">默认分类</a>&nbsp;<a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/34b13701013d9c0d7bec2c39.html#comment">查看评论</a>]]></description>
        <pubDate>2007-09-19  15:02</pubDate>
        <category><![CDATA[默认分类]]></category>
        <author><![CDATA[三寸鸭子嘴ip]]></author>
		<guid>http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/34b13701013d9c0d7bec2c39.html</guid>
</item>

<item>
        <title><![CDATA[解剖社会等级——在哪个阶级里有你的影子呢？]]></title>
        <link><![CDATA[http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/b7d3a81ef171dd1c41341799.html]]></link>
        <description><![CDATA[
		
		<div class="lh3" style="FONT-SIZE: 12px; OVERFLOW: hidden; WIDTH: 100%">
<p><wbr></wbr><strong><font size="3">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</font><font size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 解剖社会等级</font></strong></p>
<p><strong><font size="3">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ——在哪个阶级里有你的影子呢？<wbr></wbr><br>
</font></strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" color="#ff9900" size="3">引子：实施监督的程度，通常比收入更直接地显示等级差别。整个等级体制更像是在识别自由的价值，而非仅只宣扬金钱的价值。你的工作在多大程度上受到监督，比你从这种受监督的劳动中能领回多少报酬，更能显示你的真实等级。这一点说明了为什么中学教师比大学教授的地位要"低"。中学教师有责任每周向校长，行政负责人或"课程协调人"报告"授课计划"，也就是说，承认自己的屈从地位。</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3"><strong><wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 1.看不见的顶层 </strong><wbr></wbr><br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 那些你从公路上压根就瞅不到影子的大宅的主人。" <br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 他的钱来源于继承遗产。他们曾经喜欢炫耀和挥霍。后来，他们在媒体，大众的嫉恨、慈善机构募捐者的追逐下销声匿迹了。他们藏匿了起来，并非只为逃离妒忌和报复，也是为了躲避媒体对他们的曝光,尤其想逃避一个根本不为范伯伦当年所知的更严重的威胁：福利基金会的乞讨。 <br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; "看不见"的顶层与底层的实际身份大致上明显地证明了一个历久不衰的原则，即所谓"两极相通。"</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3"></font><wbr></wbr><br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3"><strong><wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 2.上层</strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">　　一个富有又看得见的阶级。可能是大银行的主管,还喜欢参与国家某委员会的事务。他们贪图安逸，</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">　　有时还很有趣,家中宾客川流不息。但是有一点：他们对思想和精神生活毫不关心。尽管这个阶级的财富中有很大一部分得自继承，但他们自己也从工作中挣得相当多的财富。通常，如果不做一些非常吸引人的工作(如果干起来很轻松的话)，他们会深感无聊甚至羞辱。 <br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 他们经常惹人注目地表现自己！　 <br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 完全不吸烟是很有上层阶级风格的，不过一旦让人注意到这风格是经戒烟得来，你便立刻下降到中产阶段。 <br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 在上层阶级的成员面前，你必须注意不要随意夸赞别人，因为那会被视为不恭--那里的一切理所当然地美丽、昂贵。耀眼，这点是毫无疑问的，不需特意提及。只有中产阶级才习惯性地回报别人的恭维，因为这个阶级需要从恭维中摄取信心。 <br>
</font><wbr></wbr><br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</font><wbr></wbr><br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3"><strong><wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 3.中上层</strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr><br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">　　一个有钱、有趣味、喜欢游戏人生的阶级。所有比这个阶层低的阶级，都渴望成为中上层阶级。</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 大部分财富，是通过诸如法律，医药。石油。航运、房产、乃至更令人起敬的艺术品买卖等行业赚来的。中上层阶级的等级标志包括在住宅里留有不少空房间，以备大批"夜客"涌人时，能模仿上层阶级好客的派头。 <br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 这个阶级性生活的纯洁，中上层男女的服装设计是为了遮遮掩掩，而决非为了强调两性在解剖学上的差异。对于中上层阶级而言，一切都是游戏（实为"生活的游戏"），难怪他们天生就对高尔夫球、网球和游艇等无聊的活动兴致勃勃。</font><wbr></wbr> <br>
<br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<strong><wbr></wbr>4.中产阶级</strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr><br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">　　一个最谨小慎微、了无生气的阶层。他们是企业的螺丝钉，"可替换的零件"。他们最惧怕"他人的批评"，因此是为他人而生存。他们是全社会中最势利的一群人。有助于我们辨认出中产阶级的是它的一本正经和心神不宁，而不是其中等水平的收入。</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">　 <br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<strong><wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp; 5.上层贫民</strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr><br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">　　一个被称为"蓝领责族"的阶级。他们靠手艺吃饭，认为自己和律师、医生们一样也算"专业人士"。它们的钱夹总是鼓鼓囊囊的,外边还会勒一根皮筋。对"储蓄"和"收支计划"的迷恋。 <br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 社交活动中，上层贫民一律守时不误，迟到二十来分钟是更高等级的标志。 <br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 工种和他们焦虑的类型将贫民阶级依次划分为三个等级。上层贫民是熟练工人和手艺人，比如印刷工人。中层贫民是电话接线员，公共汽车司机。下层贫民是毫无技能的体力劳动者，比如码头工人，上层贫民独有的焦虑是害怕丧失或降低等级地位：他深深为自己是一名优秀的木匠而骄做，并希望这个世界能正确无误地理解他和体力劳动者的区别。中层贫民特有的焦虑是担心丢掉工作。至于下层贫民，咬啮他们内心的苦痛是感觉到自己可能永远挣不来足够的钱或者自由。得不到自己想要的，干不成自己想干的。 <br>
<br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<strong><wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp; 6.中层贫民</strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr><br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">　　一个在工作中失去自由的阶层。由于经常受到老板的斥责而对生活心存怨恨。他们生活中唯一的乐趣，也许就是串亲戚。</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 中下层贫民为自己的工作感到痛苦，通常是因为对他们的监督和管理太严酷，总被别人当成任性的孩子一样对待。一名汽车装配厂的工人说："这儿就像在军队，不，比军队还糟糕……哪怕你去撒尿，也得领一张护照。"</font><wbr></wbr> <br>
<br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<strong><wbr></wbr> 7.下层贫民</strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr><br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">　　一个没有明天的阶级。非法移民的大军,过一天算一天是他们的常态，在国内的表征：“农民工”（工人也要分等级的，工人阶级领导农民阶级。）正是这一阶层，承担了国家社会中最低下的工作。每一天、每一周都几乎毫无计划。没有日记，看不到记事簿，书信（e-mail）往来极少。 </font><wbr></wbr><br>
<br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<strong><wbr></wbr>8.赤贫阶层</strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr><br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">　　一个无家可归流落街头的等级。懒隋、失望和怨恨压倒了他们的自尊。这是人们看得见的最贫穷的一族。他们的境况还是要比看不见的底层好得多，后者并无季节性工作可干，只能完全靠福利救济过活。出没在充斥着廉价酒吧、乞丐、酒徒的街道上，是随身携带购物袋生活的人，是在公共场所长篇大论地向听众诉苦的人。</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<strong><wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp; 9.看不见的底层</strong><wbr></wbr></font><wbr></wbr><br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">　　一个在慈善机构和管教所里渡过一生的阶级。像看不见的顶层一样，我们看不见这群悲惨可怜的人。</font><wbr></wbr> <br>
<font style="LINE-HEIGHT: 1.3em" size="3">　　因此，当过失和苦恼到了让人绝望的地步，人们就沦为"看不见的底层"，要么整日守在福利机构的房间内，要么想方设法让人弄进一处公共设施，至于那是慈善机构还是管教机关，对他们来说并不那么要紧。</font><wbr></wbr></p>
</div> <a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/b7d3a81ef171dd1c41341799.html">阅读全文</a>
		
		<br/><b>类别：</b><a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/category/%C4%AC%C8%CF%B7%D6%C0%E0">默认分类</a>&nbsp;<a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/b7d3a81ef171dd1c41341799.html#comment">查看评论</a>]]></description>
        <pubDate>2007-09-17  23:32</pubDate>
        <category><![CDATA[默认分类]]></category>
        <author><![CDATA[三寸鸭子嘴ip]]></author>
		<guid>http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/b7d3a81ef171dd1c41341799.html</guid>
</item>

<item>
        <title><![CDATA[灵与肉熟轻熟重？]]></title>
        <link><![CDATA[http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/ab770908dd4df432e92488b5.html]]></link>
        <description><![CDATA[
		
		<p><font color="#ff0000" size="5"><strong>灵与肉熟轻熟重？</strong></font></p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ——电影《青苹果》评论</p>
<p>片名：青苹果</p>
<p>导演：蒋家骏</p>
<p>主演：张智霖 范冰冰&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 杨恭茹 高云翔 </p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 《青》以爱情为主线，来阐述灵与肉的轻重，或者爱情当中存在的令众多情侣甚至是婚姻困扰的问题！当然，《青》没有花前月下的场景，也没有海枯石烂的誓言，仅以其简单的剧情阐述爱情哲理。</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<font color="#993300" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp; 剧情简介：</strong></font>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 先是，龙套甲与陈琳（范)迎接从香港回上海发展的乔立行（张），龙套甲与乔是中小学朋友，然，第二天去运动（足球）时，乔因常年没运动导致休克，以此展开了剧情！同时，告知了观众当今社会生活中，别盲目地工作而忘了健身，博取了观众的注意力。而在乔被送往医院过程中，龙套甲用了乔的手机，发现信息提示：“银行密码：与 Canmon(杨)第一次约会的时间。【香港回归日（970701）】”龙套甲通过陈琳向 Canmon询问获取了密码，因而Canmon和乔筹集了七年时间的钱，200万，准备让乔回上海发展，被龙套甲取走还债了！银行建议乔马上报警，包括陈琳也如此建议，但乔没有，说要等找到龙套甲问清楚再说！毕竟是多年的朋友，然而，现实生活中并无法确认这种朋友会怎样来扮演，或许告诉人们：防人之心不可无，尽管是多年的朋友！。但在影片中，只是龙套甲说三个月内会还，并没做过多介绍！</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 正是由于上面的剧情发生，导致陈琳对龙套甲的爱情的失望，而期间与乔同住她之前与龙套甲一起住过的房子。陈是在上海一家大房产公司当高级文秘的，引见乔与刚从香港回来的总经理左文浩（高）见面，面试过程中，左拿了一杯啤酒放置在乔前面，问了乔一个管理的问题：“如果我是你的客户，在谈生意的过程中，叫你先喝了这杯酒，你会怎样处理！”然，这时候，陈拿资料进来，把酒杯碰翻了，不知道是否故意和安排，左说再倒一杯，乔说不用了，并指出该家公司在应酬方面的开销惊人，应该可以节俭或用作慈善机构换取形象建设，赢得了左的认可和聘用。之后，乔遇到华裔建筑设计师马，因其才能当上北京公司经理。</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<font color="#800000" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp; 灵与肉的辨析：</strong></font></p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 剧情补充，左文浩在香港向Canmon租房而认识，并对其一见钟情，Canmon也对左产生了爱情渴望，因为他比男朋友了解自己，或者说是长年累月的，对男朋友产生了<font color="#800000" size="4"><strong>视觉和感觉疲劳</strong></font>。这也是很多夫妻离婚的重要缘由之一。之后，左由于公司的派遣又回上海。</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 正当这段时间，乔与陈，同在屋檐下，孤男寡女的，难免日久生情。当工作归来时，乔看到陈很疲惫，甚至是边走边睡，亦或是假装的，乔总是会背陈回去，而陈一直强调：你不可以对女朋友之外的女人，那么好！然而，乔说：“那就当十分钟的女朋友嘛！”。一次，陈在图书馆里寻找书籍，穿高跟鞋，还登上上梯子在书架顶端找，被乔发现，力劝陈下来，他帮他找，一个不小心陈滑落到乔的身上，两人并倒在地<font color="#800000" size="3"><strong>，“唇唇”欲动</strong></font>，镜头转换，陈一觉醒来，发现乔不在了，躲避了她！毕竟是朋友的女朋友。然，这时Canmon的到此出差，陈极其惊讶！</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 晚上，乔与Canmon同床共枕，理所当然，并没有激情戏份。然而，乔迟迟没有入睡，穿衣服准备出去，发现陈就做在门槛上，毕竟看着心爱的人与另外一个女人睡觉（尽管他们已经是男女朋友），心里倍感不爽，我推断。当乔转身时，陈说：“你不要逃避了，你已经逃避我一个晚上了，坐下来说清楚吧！”之后，陈说；原本以为这世界上只有你一个人了解我爱我，然而我看错了，并不是这样的。乔：“我倒想关心你！”“但<font color="#800000"><strong>没资格</strong></font>！（7年的女朋友就在床上呢，怎么会有资格。）”而Canmon正在倾听他们的谈话，不知是对7年恋情的失望，还是对左的爱情渴望而高兴！之后，乔与Canmon商讨总结这7年的恋情。</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Canmon：“你肯定和她肯定<font color="#993300" size="4"><strong>上过床了</strong></font>吧！就在昨晚。”</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 乔：“没有，我们什么都没发生！”</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Canmon：“那至少接过吻吧，”</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 乔：“真的没有！”</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Canmon转过身，乔还以为她信任他原谅了，然却一巴掌盖在了乔脸上，说：“<font color="#800000" size="4"><strong>肉体的背叛远不及心灵的背叛！</strong></font>肉体的关系，是一时的冲动，睡一觉后大家当没事发生。（经典一夜情心理，社会现实，动物性的生理要求。人类也是动物，无法逃出达尔文先生的手掌。）”<font color="#800000" size="4"><strong>或许，</strong></font>现代的夫妻们或恋人们应该接受这种观念。</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 之后，乔借送Canmon会酒店的机会，半睡，Canmon欲帮其盖好衣服以免其着凉，乔一个拥吻被Canmon拒绝了。然，乔问了陈琳这个动作的真实意思（房间仅隔一层木板），陈不知是问他自己与Canmon之间的事，便答到：“那代表那个女的<font color="#800000">不再</font>爱那男的了！”乔明白了，Canmon也像自己对她的感觉一样“心灵背叛”了，到此7年的恋情完了 ，并没等到香港回归十周年。然，乔欲开门去寻求与陈<strong><font color="#993300">肉与灵</font></strong>结合时，乔已经在他门口了！“相执泪眼，竟无语凝噎！”</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 乔：“你们女人为何，总是把话反着说呢？”（因陈之前一直强调：“你不要对女朋友之外的女人太好！”）</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 陈：“女孩子，心灵与肉体是不分开的；并不像男人，可以与自己不喜欢的女人发生关系。所以女孩子就是一个<font color="#800000" size="4"><strong>秘密</strong></font>，想找到一个能够<font color="#800000" size="4"><strong>揭发她</strong></font>的男人！”（有待做市场调查，看女生是否真就那么心地善良哈！）</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 乔：“不可以抱不是男朋友的男人！”（物竞天择，适者生存！看来张智霖适应能力很强，把话反着说了，这是！）</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 陈：“我们做真正男女朋友吧！”（期待已久的灵肉合一）</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 这就是本片中的诉求，希望看过本篇文章的读者有所体会，特别是男士必须考虑，自己是否做到灵肉合一，而非灵魂出窍呢！？没看过的，立马去看下，得以<font color="#993300" size="4"><strong>修身养性</strong></font>！</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</p> <a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/ab770908dd4df432e92488b5.html">阅读全文</a>
		
		<br/><b>类别：</b><a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/category/%D3%B0%CA%D3%C6%C0%C2%DB">影视评论</a>&nbsp;<a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/ab770908dd4df432e92488b5.html#comment">查看评论</a>]]></description>
        <pubDate>2007-08-27  15:49</pubDate>
        <category><![CDATA[影视评论]]></category>
        <author><![CDATA[三寸鸭子嘴ip]]></author>
		<guid>http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/ab770908dd4df432e92488b5.html</guid>
</item>

<item>
        <title><![CDATA[福建农林大学 一隅之美，让你爱上她！]]></title>
        <link><![CDATA[http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/b75a54af765aadf9fbed50d4.html]]></link>
        <description><![CDATA[
		
		<div forimg="1" align="center"><a target="_blank" href="http://hiphotos.baidu.com/hawrm/pic/item/e17226345c48b0325ab5f551.jpg"></a></div>
<div forimg="1" align="center"><img class="blogimg" border="0" small="0" src="http://hiphotos.baidu.com/hawrm/pic/item/9d8bf31f89e12403314e1553.jpg"></div>
<p>作品：《悬点》</p>
<p>作者：路凡（博主本人）</p>
<p>角度：福建农林大学 南区1#359阳台朝明德楼。</p>
<p>释义：世界上的人，无法两次踏入同样的河流;太阳也无法走过相同的轨迹（相对于地球），因而它变得有特殊的意义，毕竟谁也无法证明或跟随太阳，看他是否走过相同的轨迹，固，以“悬点”命名，浅意为太阳挂在南区食堂屋顶！而这是夕阳景，告诉世人时光易逝，日子无法复制，应该好好珍惜！</p> <a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/b75a54af765aadf9fbed50d4.html">阅读全文</a>
		
		<br/><b>类别：</b><a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/category/%C9%FA%BB%EE%D4%FD%BC%C7">生活札记</a>&nbsp;<a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/b75a54af765aadf9fbed50d4.html#comment">查看评论</a>]]></description>
        <pubDate>2007-08-25  18:53</pubDate>
        <category><![CDATA[生活札记]]></category>
        <author><![CDATA[三寸鸭子嘴ip]]></author>
		<guid>http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/b75a54af765aadf9fbed50d4.html</guid>
</item>

<item>
        <title><![CDATA[超市可否以“大”（SUPER）欺人？——零售商店的应变执行力]]></title>
        <link><![CDATA[http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/361776f0149e74c17831aa60.html]]></link>
        <description><![CDATA[
		
		<p><font size="4"><strong><font face="宋体">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 本文以福建农林大学的永辉集团所属的轩辉超市为例，浅谈个人对零售业的管理以及执行力的看法。</font></strong></font></p>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; “哇靠，那么长的队，神经病！”</strong></font></p>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; “有没搞错，又不是有钱领，排那么长队！”</strong></font></p>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; “排这么长队，连空调都不开，只有一个收银，旁边的工作人员似乎在看我们笑话！”</strong></font></p>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; “偌大的超市，比便利店还不‘便利’，算什么超市！”</strong></font></p>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ……</strong></font></p>
<p><font size="4"><strong><font face="宋体">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 这些都是我进轩辉超市所耳闻，并稍加变化的记录。反映了这间超市连超市最根本的生存命脉——销售“服务”与“便利”而盈利，都没有把握好！而出现此些情况的主要缘由，是因为管理者认为学生放假，没市场，也要减少一些设施（包括硬件和人员安排），主要是管理和运营成本的问题。这本来不是问题，主要是该企业做这些决策的时候，没有把握好市场，而“适宜”的减少运营成本。</font></strong></font></p>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 古人有言：<font color="#ff0000">适可而止</font>。在放假一周左右，轩辉就贴出将在7月22号左右关门休业的告示，的确诸多（按我观察的留校人口比例，20000*10%=2000人左右）留校的同学都很关注这个消息，毕竟吃喝拉撒睡都要消费，尽管晒太阳不用钱，但有些美女人家就怕皮肤黑，要护肤要遮阳，就得购买护肤品和伞啊。此外，该企业对学校的决策信息不了解，学校为迎接本科评估，全体老师不放假，这个市场有多大（5000人左右），尽管老师不住学校，但大多白天都在学校，尽管说老师是人类的灵魂，但还是人类，肯定也免不了要食人间烟火。主要体现在管理和执行力两个方面。的确二十几号，超市的货架逐渐地空了，刚被洗劫了似的。但管理者没有发现，南区这边的三家小型便利店，生意如火如荼，而且这两个月学校不收店租，老板们笑得嘴巴都合不上了，说不定心里还暗想：“轩辉最好马上就关门，等老子赚够了，下学期也开个超市！”之后，可能管理者发现，暑假还是有市场，那个告示的承诺并没有兑现，门依旧开着，而且进了些货，但有消费过的人都知道里面一塌糊涂！</strong></font></p>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 首先，从管理层上说，管理层是一个<font color="#ff0000">决策者</font>，就如一个人的大脑，决定着什么时候吃饭吃什么一样，必须对一项活动做出准确的决策。否则，嘴巴胡乱吃，后果，不是撑死就是饿死！而决策者要做的第一件事，就是选出能做好事情的人才——肯听指挥和执行力。既然明白“顾客就是上帝”，那你选出来的人才就必须真的把顾客当做上帝来服务，否则企将不企，店将不店，最后只好去见上帝。</strong></font></p>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 其次，从执行力上说，用两方面分析轩辉所选的是仅是<font color="#ff6600">“人”而非“人才”</font>：所谓人，简单的说就是食人间烟火的个体，人类的属性；而人才，能针对某项任务做出判断和执行，而取得最好的生产效率，即为企业或社会创造可观的财富。</strong></font></p>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 第一，轩辉选的底层管理者（小主管：收银组长什么的）没有起到示范作用，无法传达<font color="#ff6600">企业精神</font>，只是一个摆设。当消费者排队排到快五十米，很不耐烦，甚至已经在心里下定决心下次一定到小便利购物时，主管并没有做出多加一位收银员的决定。等本人在超市逛了半个小时候，望其队伍直晃头矣，原因有二：一是对轩辉表示怜惜，到二十一世纪还没有明白过来SUPERMARKET是以服务为核心的；二是我手上已拿了四五件商品，自己也要加入排队的行列表示对自己犯傻到此购物不可理喻。我由于专业习惯继续观察了解一些商品（包装，成分，广告语等商品特性），发现超市里的货物都很有很不错的品质，如达能饼干其广告语说“让孩子将康成长，让父母放心！”这个诉求够有力道的。但我相信如果生产商要是看到如此的销售渠道，会非常失望。之后，我遇到哪位主管（从制服上很容易识别），告之：“排这么长的队伍，何不多派一名收银员呢？”她以其不屑的眼神看我说：“这不是暑期嘛，同学不多，就先<font color="#ff6600">克服</font>一下啦！”对此我很失望地补了句：“我是学这方面的，一个超市最重要的是服务，如果服务不到位，你们会一塌糊涂的，要是有另外一家超市做到你们没做到的，你们甚至要关门的。”我并不是说气话，这就是市场竞争机制。管理者们，难道还不懂得我们就是消费者就是顾客嘛，怎么能叫顾客“克服”一下呢，为何不自己“克服”一下，让消费者消费环境变得更舒心而达到一定的<font color="#ff0000">忠诚度</font>呢！！?是你们把顾客拒之门外的。</strong></font></p>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 第二，轩辉的职员没有<font color="#ff6600">执行力</font>，不知是其自卑感还是自傲感，放不下面子来为顾客服务。几次走进轩辉，发现货物箱堆得到处都是，似乎要叫顾客越野，而且是长期堆放，对此般的混乱表示不甚了解。此外，还有六月份的“检票员打消费者事件”，大体情况如下：</strong></font></p>
<h2><font face="宋体" color="#ff6600" size="4">农大轩辉超市小票案</font></h2>
<h2><font size="4"><font face="宋体"><font color="#ff6600"><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">时间</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">:6</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">月</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">9</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">日晚</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">9</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">时</font><br>
<font style="FONT-SIZE: 10.5pt">地点</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">:</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">农大轩辉超市</font><br>
<font style="FONT-SIZE: 10.5pt">人物</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">:</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">门口检票员</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">&amp;</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">某人</font><br>
<font style="FONT-SIZE: 10.5pt">起因</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">:</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">本人不给小票检</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt"> </font><br>
<font style="FONT-SIZE: 10.5pt">发展</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">:</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">检票员骂消费者</font><br>
<font style="FONT-SIZE: 10.5pt">并用手掐消费者脖子</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">&nbsp;&nbsp;</font><br>
<font style="FONT-SIZE: 10.5pt">高潮</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">:</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">消费者打校内报警电话</font><br>
<font style="FONT-SIZE: 10.5pt">警察</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">1</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">分钟赶到</font><br>
<font style="FONT-SIZE: 10.5pt">结果</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">:</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">听轩辉管理员</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">(</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">似乎</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">)</font><font style="FONT-SIZE: 10.5pt">要开除检票员</font><br>
<font style="FONT-SIZE: 10.5pt">消费者郁闷</font></font></font></font></h2>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 相信不管你是人还是人才，看了这个事件后，你会对这样的一家超市失去信心和消费欲望，或许管理者门只沐浴在“2006福建省最具影响力特许品牌”荣誉称号里面，已经失去了危机感。暂不说，检票员的品性如何，因为是人都有情绪，也不清楚那消费者是怎样的过分，但不管消费者是怎样的过分，你都得承认消费者是对的，除非他要做盗窃或抢劫、谋杀等违法的事，要以微笑服务以理服人，让消费者有<font color="#ff6600">自重感</font>，才会有重复购买。而管理者这个时候要有强硬的手段来处理消费者的<font color="#ff6600">信任危机</font>，但轩辉没有。这不能责怪工作人员或消费者个人，而只能说轩辉选人机制或培训员工的环节有问题，或者根本没有培训根本就没选人的机制存在。</strong></font></p>
<p><font size="4"><strong><font face="宋体">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 再列举一案例来说明。五月上旬，一学生买了一袋食物，其中一包牛肉干是发霉的，常见的起“白毛”！一般人表示可以理解的，但当时，他想想说现在大学生怎么说都是时代的先锋，要懂得维权（消费者权利）起个表率作用，于是乎拿起牛肉干到永辉去退货，服务员的态度客观上说还是比较好的，但行为上就不是这样了，过了一会儿收银员就很荒唐的说：“这是你的问题吧，这么大的一块斑迹，你居然没看到” 。“我说的话代表的是我个人，不代表超市”“东西出问题了是厂家的问题，我们没有责任！”收银员无法说服该学生，就去找了超市经理了，但是我也没见超市经理出来，得到的回答是，“我们经理说了，不能退的！”之后，据说改学生打电话到金山区的3.15，专家告诉他，他们会立项并进行调查的，并要他以后留下票据，可以更容易维权。</font></strong></font></p>
<p><font size="4"><strong><font face="宋体">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 这个逻辑，没有消费者能理解的，但管理者他能理解，自己超市质检没过关反而责怪消费者的行为是正确的，谁叫你们犯傻呢！ 我们不能不佩服这个超市的管理者，官腔十足，消费者不是你的员工，或许他真的很健忘，既然把“上帝”当员工管理了，是管不了的，有违天理。其实，可以把眼光放远点看看，外国零售店老大沃尔玛，要是他们员工天天跟顾客打架，说不定第三次世界大战已经开幕了，因为它们全世界都有连锁店，得罪了所有国家的人，不灭亡才怪；但它的生意红红火火，因为他们让顾客在里面都有上帝的感觉。</font></strong></font></p>
<p><font size="4"><strong><font face="宋体">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 再说，<font color="#ff6600">解决这样的信任危机也很简单</font>，只要超市负责的人站出来承诺：可以退换甚至多倍退换，或者可以等价换其他商品，并保证以后的质检会做得细致，让消费者以后放心购买。相信所有人都会被他们这样的做法感动的。消费者信任超市才买你们的东西，正因为你们的质量过关才放心挑选。轩辉的做法就等于，拿自己的手掌打自己耳光说超市的质量不一定过关，你们应该自己检查清楚，否则吃了亏别怪我们。</font></strong></font></p>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 综上所述，一个零售商店要做到服务至上，而不是口头上高歌，在执行上要落到实处！当然，本文只针对事而不针对个人或个体企业。作为零售业的必须把握好自己的命脉的警醒。</strong></font></p>
<p><font face="宋体" size="4"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 本文只是肤浅之探讨，算不上做研究，看完便罢！</strong></font></p>
<h2><font size="4"><br>
<font face="宋体"></font></font></h2> <a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/361776f0149e74c17831aa60.html">阅读全文</a>
		
		<br/><b>类别：</b><a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/category/%BE%AD%D3%AA%D3%EB%B9%DC%C0%ED%28%CA%D0%B3%A1%D3%EB%D3%AA%CF%FA%29">经营与管理(市场与营销)</a>&nbsp;<a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/361776f0149e74c17831aa60.html#comment">查看评论</a>]]></description>
        <pubDate>2007-08-22  01:45</pubDate>
        <category><![CDATA[经营与管理(市场与营销)]]></category>
        <author><![CDATA[三寸鸭子嘴ip]]></author>
		<guid>http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/361776f0149e74c17831aa60.html</guid>
</item>

<item>
        <title><![CDATA[福州群策广告 纪实日记4~6篇]]></title>
        <link><![CDATA[http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/8b516563cedfbd620d33fa32.html]]></link>
        <description><![CDATA[
		
		<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><st1:chsdate year="2007" month="7" day="31" isrocdate="False" islunardate="False"><span style="FONT-SIZE: 10pt"><font size="4"></font></span></st1:chsdate></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><font size="4"><st1:chsdate year="2007" month="7" day="31" isrocdate="False" islunardate="False"><span>2007</span><span>年</span><span>7</span><span>月</span><span>31</span><span>日</span></st1:chsdate><span> </span><span>星期二</span><span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span><span>温度跟着房价涨</span></font><span><font size="4"> </font><span><br>
<br>
<font size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</font></span></span><font size="4"><span>昨天，做的不好的地方，在临睡前躺在床上已经反思清楚了，不再纠缠，反正就是跟着</span><span>BOSS</span><span>的思路走，去说服顾客就对了，并不是我们蒙他而是为他们负责。老板依然是那个表情，似乎并没把昨天的事惦记着，对我施加压力，反而说：</span><span>“</span><span>小李下午，燕窝客户要过来，你进来下，我们商量下。</span><span>”</span><span>我按老习惯，拿了本子和铅笔进去。老板告诉我，客户来了，我先别进去，等他叫我的时候才进去，这样是对客户的尊重和对公司的规矩的把持！我表示认同，并露出一个释疑的微笑，因为让我明白了些商务沟通的细微礼仪！</span></font><span><font size="4"> </font><span><br>
<font size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</font></span></span><font size="4"><span>昨晚，为了争取自己在老板眼里的好感度，以及实现自我现阶段的价值，给苏门至品燕窝写了《对？错？》篇形象广告文案，今天给老板看，老板表示通过而不是满意，但我仍觉得欣慰，因为这是我主动去做的事并非他之前吩咐的。他告诉我，他会先用这篇文案说服客户接受的。下午的时候，那两个大个子又来了，这次的我明显地没那么颤抖了，包括内心。一回生，两回熟嘛！今天，我就按着</span><span>BOSS</span><span>说的思路去</span><span>“</span><span>插嘴</span><span>”</span><span>，告诉客户做他们坚持的一些事是无用功的。当客户提到的</span><span>“</span><span>苏们至品，燕窝极品！</span><span>”</span><span>时，我说</span><span>“</span><span>个人观点，不管是做商品还是做人做事，往往我们追求的是把过去的自己比下去，而不是一味地吹嘘自己把别人比下去！</span><span>”</span><span>看见客户点头表示同意，而我们提出</span><span>“</span><span>苏门至品，印尼品味！</span><span>”</span><span>结合了他们品牌的实际情况以及卖点，因为燕窝是印尼的才是最纯正的，这点为世人所知！而且他们真的就是从印尼运过来的货，没有欺骗消费者的信息</span><span>!</span><span>我碰到了下</span><span>BOSS</span><span>的眼色，就没继续讲，他之前就告诉我</span><span>“</span><span>话多必失</span><span>”</span><span>。</span></font><span><font size="4"> </font><span><br>
<font size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</font></span></span><font size="4"><span>之后，跟客户老板来的还有一个人，对我的文案《对？错？》进行了修改意见地批注，</span><span>BOSS</span><span>就用很事实的例子来跟他沟通，而拒绝</span><span> </span><span>他的修改意见，捍卫了我的</span><span>“</span><span>著作权</span><span>”</span><span>，而我在一旁听的时候，则</span><span>“</span><span>嗯</span><span>~</span><span>嗯</span><span>~</span><span>嗯</span><span>~”</span><span>点头哈腰的，不敢不从的样子</span><span>,</span><span>让</span><span>BOSS</span><span>看不过去。甚至有点跟那人争执的火药味！闻之，安也！</span></font><span><font size="4"> </font><span><br>
<font size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</font></span></span><font size="4"><span>这个过程中，</span><span>BOSS</span><span>曾叫公司职员把我支出来过，告诉我别让跟客户一起来的那人套住了蒙我，我觉得很欣慰，能够得到这样的指点。事后，</span><span>BOSS</span><span>告诉我：“当客户告诉你文案哪里要修改哪里要修改，你要提出你的见解，不好一味地‘嗯</span><span>~</span><span>’要是他懂广告，干嘛不自己做，要我们这群人干嘛！”我听之有理，变欣慰地露出了微笑，表示感谢</span><span>——</span><span>一方面是感谢他的指点，一方面是感谢他对我作品进行极力地捍卫！</span></font><span><font size="4"> </font><span><br>
<font size="4">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</font></span></span><span><font size="4">今天收获不小，革命尚未火热，同志仍须战斗！</font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span><font size="4"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span><font size="4"></font></span></p>
<span>
<p><font size="4"><span style="FONT-SIZE: 10.5pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt; mso-fareast-: 1.0pt"><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt">2007</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">年</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt">8</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">月</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt">1</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">日</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt"> </span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">星期三</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt"> </span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">阴转晴</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt">&nbsp;&nbsp;&nbsp;<br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="mso-spacerun: yes">&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">明德广场等</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt">905</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">时，发现往常一帮人准备上前线抢位置的景象不在！也许是他们都起早去了，不像我睡觉都按着规律来！到了映辉楼，有一女生上车，往投币箱砸钱时，砸得不够响，被司机臭骂：</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt">“</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">小姐，你怎么搞的，用五毛钱当一块钱用，糊弄我呢！</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt">”</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">尽管车内没几个人，那女生被揭发出小市民的行为，觉得非常糗，本来要找一些话来辩论的，听到司机大哥说：</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt">“</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">你自己过来看，钱的数目还可以看清楚呢！真是的。</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt">”</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">她欲说便休！我采取直视着她的行动，似乎在看她又似乎不在看她的态度。当时，我心里想这是一种规矩</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt">——</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">社会公德。见到她两手往提包里满天下找，终于发现了些零钱才把它补上！我不清楚，那女生违背人人信守的规则的原因是什么，稍微掂量了下，就不搭理了！</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt"> <span><br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="mso-spacerun: yes"> </span></span></span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">直到来到公司楼下，才听同事说整幢楼停电了，说是要下午两点电才会来，保安似乎很失落，大家都不用上班，他还得坚守岗位。待我走到公车站，见到一名乞丐做济公状躺在渗水的墙壁上，看着过往的行人时不时地露出微笑！或许是见着别人幸福自己就开心了，心态还真好！托尔斯泰说过，为自己而活着，低劣；为别人的意见而活着，渺小；为别人的幸福而活着，高尚。看来乞丐比我高尚，比众多人高尚，因为众人无不为房子、车子等奔波着！</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt"> <span><br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="mso-spacerun: yes"> </span></span></span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">下午，一点半顶着大太阳，过来发现电还没来。公司办公楼的人来了很多，都说电咋又没来。我说：</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt">“</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">可能是挤不上公车，迟到了吧！</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt">”</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">好冷的话，让旁边一可爱女生合不拢嘴。后来，只能悻悻地回去了，花了八块钱为公交事业献了爱心！</span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-fareast-: 1.0pt"> <span><br>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="mso-spacerun: yes"> </span></span></span><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt">人，要像那乞丐一样，偶尔幸福地活着！</span></span></font></p>
<p><font size="4"><span style="FONT-SIZE: 10.5pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt; mso-fareast-: 1.0pt"><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt"></span></span></font></p>
<p><font size="4"><span style="FONT-SIZE: 10.5pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt; mso-fareast-: 1.0pt"><span style="FONT-SIZE: 12pt; mso-font-kerning: 1.0pt"><span style="FONT-SIZE: 12pt">2007</span><span style="FONT-SIZE: 12pt">年</span><span style="FONT-SIZE: 12pt">8</span><span style="FONT-SIZE: 12pt">月</span><span style="FONT-SIZE: 12pt">2</span><span style="FONT-SIZE: 12pt">日</span><span style="FONT-SIZE: 12pt"> </span><span style="FONT-SIZE: 12pt">星期四</span><span style="FONT-SIZE: 12pt"> <span><span style="mso-spacerun: yes">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span></span><span style="FONT-SIZE: 12pt">阴转晴</span><span style="FONT-SIZE: 12pt">&nbsp;&nbsp;&nbsp;<br>
<span style="mso-spacerun: yes">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="FONT-SIZE: 12pt">今天，掐准时间到公司楼下，到公司门口刚好前台工作人员来开门。我依旧无法用准确的称呼来称她，因为她是刚毕业的，到公司没四个月，那股高傲的气息依然，以为每个人都得遵从她或者看好她，甚至要喜欢她！由于是独生女，可以原谅，我告诉自己：你是来锻炼的，而不是生某个人的气而影响工作，只好“早上好！”向她问候，结果她没有回复。之后就准备把自己当做老板的工作机器，只是来了而已，没有义务跟她打招呼，但又得装做若无其事，“以大肚为荣，以秀逗为耻！”</span><span style="FONT-SIZE: 12pt"></span></span></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 12pt"><span style="mso-spacerun: yes">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="FONT-SIZE: 12pt">这只是一个小插曲，因为总有一些无法相溶的因素，和其他职员相处甚好。今天的主要任务就是，继续做好提案，等客户从印尼回来后，老板准备拿这提案叫客户支付经费的。这莫名给我压力，看了十几万字的燕窝资料，最后才理出些清晰的思路。当然这思路就不好在这说了哈，纯属个人思维，局限性比较大。但提交给老板的时候，他表示满意。到下午五点钟才把提案做好的！剩下的就是浏览一些比较专业的网页，等待六点钟的到来，可以下班。</span><span style="FONT-SIZE: 12pt"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 12pt"><span style="mso-spacerun: yes">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="FONT-SIZE: 12pt">要下班之前，老板说：“别太累了，回去多休息休息，</span><span style="FONT-SIZE: 12pt"> </span><span style="FONT-SIZE: 12pt">不用再考虑公司的事情了。工作时间好好做，你干得不错！”当然，我不会那么卖命，毕竟他没有告诉付我多少工资的。还要等迟迟不到的</span><span style="FONT-SIZE: 12pt">905</span><span style="FONT-SIZE: 12pt">，至少半个小时，这个时段的公车一般爆满司机连挤公车的机会都不会给的，命苦！</span><span style="FONT-SIZE: 12pt"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 12pt">到了农大，才知道吃的东西，就是第十食堂最后一罐炖罐了！</span><span style="FONT-SIZE: 12pt"></span></p>
</span>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span><font size="4"></font></span></p>
<span>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> </p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><font size="4"></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><font size="4"></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> </p>
</span><span></span> <a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/8b516563cedfbd620d33fa32.html">阅读全文</a>
		
		<br/><b>类别：</b><a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/category/%C9%FA%BB%EE%D4%FD%BC%C7">生活札记</a>&nbsp;<a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/8b516563cedfbd620d33fa32.html#comment">查看评论</a>]]></description>
        <pubDate>2007-08-20  14:46</pubDate>
        <category><![CDATA[生活札记]]></category>
        <author><![CDATA[三寸鸭子嘴ip]]></author>
		<guid>http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/8b516563cedfbd620d33fa32.html</guid>
</item>

<item>
        <title><![CDATA[病相报告（一年前的文章，比较有意义的文章）]]></title>
        <link><![CDATA[http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/4da8f936b84cd1330a55a98e.html]]></link>
        <description><![CDATA[
		
		<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 126pt; mso-char-indent-count: 12.0"><font size="3"><span>病相报告</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 5cm; mso-char-indent-count: 13.5"><font size="3"><span>一</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>感冒</span><span><font face="Times New Roman">,</font></span><span>在国人的眼里经常不被看作是一种疾病</span><span><font face="Times New Roman">,</font></span><span>也许就像广告上说的</span><span><font face="Times New Roman">,"</font></span><span>关键时刻怎能感冒</span><span><font face="Times New Roman">!"</font></span><span>没到关键时刻就当它不存在。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>感冒了二十多个日子</span><span><font face="Times New Roman">,</font></span><span>才知道自己的抵抗力有这般境界。我并不吃感冒药。先前的生物老师告诫：“感冒了，别吃药。”这似乎跟李宏志宣传的“生病了，不打针。”一个调子，所以讲台下一片哄然。其实老师是从生物学上讲的，致感冒病毒的变异速度太快，药还没到胃里，就已变了几个新生代，以致药根本控制不了病毒的势力，就跟日本帝国过了大半个世纪扩张的野心还在蔓延一样。然而，李宏志是个乌托邦的推崇着，他“治疗”的对象是，那些当惯了奴隶且希望成仙成佛的国人。至今，我仍是自己的主宰，所以依生物学的推论，多喝开水，吃些维生素来伺候感冒。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>　　　　　　　　　　二</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>　</span><font face="Times New Roman"> </font><span>感冒是渐好了，可眼里见着的东西似乎都缺钙了，萎焉焉的，还是自己的眼光缺钙？！</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>　</span><font face="Times New Roman"> </font><span>专业基础课，公共关系课上，老师是一个副教授，讲的是公共危机管理。我在寻找他所传授的高深观点，却不经意听到这样的对话：</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><span style="mso-spacerun: yes"><font face="Times New Roman"></font></span></span><font size="3"><span>“老师这样看着你，你有没感到危机？！”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><span style="mso-spacerun: yes"><font face="Times New Roman"></font></span></span><font size="3"><span>“我倒觉得老师才应该感到危机，这么多人没在听课。”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>没过三秒钟，两人笑得揉成一团。我也在暗笑。后来得知，有在听课的好同志，是因为这个课虽食之无味，弃之却可惜，可惜所交的学费没个着落。这副教授善于自爱，举班上下（阶梯教室）无一人在听讲，他也可以有时间规律地微笑。但身为副教授，在有生之年显然没有职业危机</span><font face="Times New Roman"> </font><span>，除非他要政治犯罪。危机的倒是未出茅庐的为数甚多的挂着</span><span><font face="Times New Roman">"</font></span><span>学生</span><span><font face="Times New Roman">"</font></span><span>名号的人群。</span><font face="Times New Roman"> </font></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>三</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>学校的建筑，惟有翻建的图书馆让我心仪。原先的图书馆的某个角落，是我课余时间的栖息地儿。如今，乔迁了个新巢，整天坐在那个角落，细想这真有爱迪生孵鸡蛋的架势。这个比喻常会让我暗喜：既然可以有这样的尝试。偶尔也为此发笑，给旁人的感觉跟爱迪生当年被给予的大概一致。“那个人在发傻。”旁人说。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>图书馆，并非以前为应付作文所描述的：“静得出奇，只能听到翻阅声和写字的沙沙声。”相反，可以见到这样的场景：“喂！你好！…”“……”“我在图书馆呀！不敢那么大声。”但这些人往往言行不一，反而把嗓门提得更大，仿佛自己本来的分贝真的很低怕对方听不到，不得已那样做。据本人观察，他的地理位置距图书馆的大门只有十几米之遥。感情色彩各异的眼光齐刷刷地聚焦那人的身上。那人便会做得很矫情，来表示尴尬，这是女人的特权，但未免太浪费感情；更甚是，有一男同胞讲电话就讲电话，笑声还连绵不绝，跌宕起伏，在图书馆又不是在和家人一起看春节晚会。难免要传来一阵叹息声，大部分人做了抬头寻找目标的姿势，然后又耷拉着脑袋看自己的圣贤书，动作协调一致。我以另一种方式表达我的见解，目不转睛地注视着那人，面无表情，却很容易看出有话要说。有人说这是“目奸”（以眼神</span><span><font face="Times New Roman">****</font></span><span>别人意志，思想等的举措。）不犯法的。之后，那人穿的皮鞋与地板的撞击声，实在难堪入耳，又引起一阵骚乱，幸好学校没什么科学家在图书馆搞研究，要不那人准要阻碍科学发展了。我一番端详，发现那人穿着那皮鞋，就跟站在独木舟上似的。尔后我轻一摇头，掩嘴一笑。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>都说当惯看客的人成不了大事，所以我又低头看我的《话说中国人》。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>四</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span><font face="Times New Roman">04</font></span><span>年夏天，入学军训，据说是党对大学生协调能力的训练。在走方阵时，和我们临近的队列中有一人踢正步跟攀阶梯一样的动作，总是提早</span><span><font face="Times New Roman">0.1</font></span><span>秒开始和完成他的动作。教官的臭骂在所难免，再次迎面而来时，他已变得乖戾，早早回到“同一”；又一次迎面时，他又“冒进”了。这次让我的步子都变了样，（其实早已预谋要改变</span><font face="Times New Roman"> </font><span>姿势来让自己舒服。）禁不住笑，教官指责我“害群之马”，因此产生恐惧感，害怕自己真的成为他人心中的毒瘤，所以只有在整齐划一清一色的队列里才会让恐惧感消失，换回安全感。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>然而，辨证意义上，“不加入”“不同一”并不意味着你真的在马群里投过毒。只能说明你和我一样想要改变，觉得改变可以让人觉得更舒服，就像坐久了会感到腿上的肌肉似乎不再属于自己，只有通过改变坐姿来让自己舒服一样。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>让自己信服自己，让自己幸福自己。把爱随身携带。</span><font face="Times New Roman"> </font><span>在军训的</span><font face="Times New Roman"> </font><span>闭幕式上，坐（在操场，纯泥土的。）我身旁的一名队友听了台上领导数小时的报告后，终于忍不住要方便。我们是八连九排的。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>“报告，排长！”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>“啥事！会后再说。”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>“紧急情况！”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>“说。”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>“俺要方便。”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>“没纪律，没组织观念！”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>“报告，无法再忍。”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>“三小时都忍下来了，就你膀胱比人家的小！”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>“报告，是俺的大肠小，俺妈给生的小。”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>“坐下。”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>为了“同一”，始终可以让“方便”变成“忍受”和“折磨”。这真叫我把笑意忍得实在难受。（由于个小坐在第一排，不敢乱动。）偷瞄了那位队友，表情实在丰富，生平第一次见识比便泌更抽象的表情。憋得他的脸白一阵红一阵紫一阵的，但还是忍下了。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>其实，组织观念的强烈与否，跟大肠的大小或膀胱的大小完全无关。是垃圾我们就得马上清除，地球只有一个，个体的本身也只有一个。一味的强调，甚至是胁迫，只会迫害脑细胞的老死，以及点子和创意的凋零，以致生命的枯萎。做什么事，都得由个体做起，道同者，便群聚之。雷锋也只有一个。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>五</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>军训过后，写了</span><font face="Times New Roman"> </font><span>这样的一段文字来纪念：</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>不安的眼神，躲藏在绿色军帽的屋檐下；</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>伴随着踢踏的正步，一起一落地在女生方阵小心扫描。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>心中笔直的规律早已开始动摇。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>教官说：“两点之间，线段最短。”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>为什么和她对视，却感觉那般遥远。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>为了对齐，我把胸脯挺起；</span><font face="Times New Roman"> </font></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>为了回避，我把帽檐压低；</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>依稀记得，父亲告别时的警句；</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>心中勾勒着，女孩眼里的自己。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>这是写我来到大学对一见钟情的渴望。概念上讲，这并不是我的初恋，在成年仪式之前就已偷偷的恋上几个回合，尽管是单方面的。但老师说，学业这项伟大工程还要建设三百年。所以准备了的爱的摇篮，却没有那一份美入住。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>由于爱的概念，我始终难以下定义，仍糊里糊涂地浸泡其中</span><span><font face="Times New Roman">,</font></span><span>等待改天心中能发酵出一份香醇；由于对真的期盼，在于感觉是否对劲，所以我仍在扮演着钓爱者的身份。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>据说，当今国内的大学里有</span><span><font face="Times New Roman">80%</font></span><span>的人在陪</span><span><font face="Times New Roman">20%</font></span><span>的人念书，这点我并不否认，至少我校的比率不小于</span><span><font face="Times New Roman">4</font></span><span>：</span><span><font face="Times New Roman">1</font></span><span>。属于</span><span><font face="Times New Roman">4</font></span><span>的这群人里有大部分人将爱情进行到底。</span><font face="Times New Roman"> </font><span>平日里，两人亲密时间可高达八小时（工作日），到了大四才把夏日的离别放在眼泪，后悔和愧疚的流里上演。有一部分人，则像幽灵似的到处飘荡或是窝藏在床上当古时的闺女，终将为平庸的四年找借口：</span><font face="Times New Roman"> </font><span>不为碌碌无为而愤恨，生活本就很</span><font face="Times New Roman"> </font><span>平凡</span><font face="Times New Roman"> </font><span>，平淡，但平凡平淡却不等同于平庸。还有一部分的人是专家，游戏专家。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>似乎这</span><span><font face="Times New Roman">80%</font></span><span>的人比起来，还是第一类人过得滋润。不过，我还清楚那</span><span><font face="Times New Roman">20%</font></span><span>的人都干些什么，因为自己也行走与他们的行列中。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>六</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>国人常说</span><span><font face="Times New Roman">:</font></span><span>“民以食为天。”明显我们的骨子里渗透着意识</span><font face="Times New Roman"> </font><span>，天大的事都</span><font face="Times New Roman"> </font><span>比不上吃，所以人们把</span><font face="Times New Roman"> </font><span>工作称作饭碗。尽管医生常告诫我们，病从口入，但遇到胃口好的，你能管得了双手却不能管住肠胃，还是先吃先尝为善。“等出了事再小心就是了！”总不能吃一口检查一口饭菜是否会致疯致傻致癌吧，还是乐观地享受着。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>求学在外一日三餐都是食堂摆弄的。只要你的兜里还有票子，服务员的脸蛋就会笑得肌肉抽筋，不慎感动得眼泪直往菜里滴，平添一份苦涩；要遇上热情的大妈，讲话滔滔不绝，口水的气势也不逊色，又会为你我的佳肴免费赠送一些淀粉。所以我喜欢找安静的服务员打饭菜。得出结论，做人要低调一点，不要太</span><font face="Times New Roman"> </font><span>张扬。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>一日我惯常地找那服务员打饭菜。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>“那个菜。”（很少知道菜名。）</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>她刚要下手。我说：“不要了，那有一只苍蝇在洗澡，不要了！”她微笑着去打捞，没有半点歉意。不料苍蝇腾空而起，他身手敏捷地用勺子一拍，苍蝇就像飞机坠毁一样掉落在汤里，她又一本正经地把</span><font face="Times New Roman"> </font><span>它舀掉。她还戏谑：“你看我们的菜，让苍蝇多有胃口！”我实在没话说了，只能失落地看着，她仍用那勺子打菜。那一顿只吃了几口米饭。没</span><font face="Times New Roman"> </font><span>过几个小时，我又像往常一样地去吃晚餐。一日三餐，人类几千年的习惯，忘不了！</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>七</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>仅凭对写文章有点兴趣，担任校报编辑，常要乘公车到市区去编排报纸。在车门机械的开与关中，我的眼睛尽发愣。那么小的门，日流量几百几千的，而在司机的印象中公车是橡皮泥制的，因而车内饱和状态常有之，司机是舒服了！</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>人们常是这样的，挤上去的人就说不要再挤了，车上没地儿了；一旦挤不上去就说往里边再挤挤！好不容易挤上去了，还要努力把硬币投入投币箱，要不司机就催跟欠了他家的债似的，他可精得很，都记得谁有没投了币。我坐在第一排，把投币箱看成会吃钱的机器，在想要是那箱子是我的口袋就好了（肯定有很多人和我有同样的想法），有点坐收渔利的虚幻感觉，但给我瞬间的快乐。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>车内有一人往窗外吐痰，准是以为车内是现处的环境较为重要，结果有一辆摩托车刚好重窗外过，来了个空中接力。行为者深表歉意地微笑，承接者并未感知此事，以为人间真的是好人多，微笑到处有，因此他也以翻倍热情的微笑回敬之。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><span style="mso-spacerun: yes"><font face="Times New Roman"></font></span></span><font size="3"><span>“你干嘛拿我手机！”一小姐抓住穿着七匹狼西装男人的手问。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><span style="mso-spacerun: yes"><font face="Times New Roman"></font></span></span><font size="3"><span>“没有，别误会！我看它快掉了，就惯性地把它接住而已！”</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><span style="mso-spacerun: yes"><font face="Times New Roman"></font></span></span><font size="3"><span>“的确是惯性，我能理解。”小姐嘀咕着：“做了几年贼了，能不是惯性吗！？”</span><font face="Times New Roman"> </font></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>这并非我亲耳所闻的对话，却不失其真实性。从而，每当我置身于公车，有一极端的想法：把身边的人都当贼看待。尽管这世道还是好人多。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>八</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>每次从市区回来，一下公交车就到了校门口，有种感觉：到了我栖息的地方。这种感觉很亲切，我把它叫做“回归”。学校很美，一天一天地美：有山有水、有田野又有湖畔还有几户农家。空气也很清馨。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>学校在基建。最近，又改造了一个湿地公园，岛上有一亭子，是学校唯一的仿古建筑，旁边围绕着西式的树种，因而极不相称，却不失几分美。很多恋人渴望湿地公园成为继湖心岛后的第二个情人岛，但岛的四周围并没有通道，便谈不上“曲径通幽处”的意境了。我同学说此美可远观不可亵玩焉。我就跟他说，你找两只野鸭子踏在脚下即可，或找根大的木材来个“野渡无人舟自横”也不乏新意。两人相视一笑。无奈。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>九</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>很多事情，看在眼里，压在心里。剑把鞘磨破，我的灵魂也快出窍。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>我去看了医生，做了全方位的检查，暂无绝症。听肺，正常；听心，上等。只是感冒太久有点伤神。医生佩服我的毅力，便没给开药方。我最怕开药方，治不了也就算了，要是副作用大于药效，把我治成真正的病人可不值。我就尝过学校门诊部的一粒过敏药，铅笔芯截面大小，</span><span><font face="Times New Roman">5</font></span><span>元。我说：“阿姨，要是能吐出来，就还给您！”（因为等我吃了，才知道价钱。）后来</span><font face="Times New Roman"> </font><span>还得靠自身的抗体来治愈。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><font size="3"><span>终了，搁下了一份担心。暂时不用写遗嘱，仍可以享受那一份平淡的生活。</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 42pt 0pt 0cm; TEXT-INDENT: 21pt; TEXT-ALIGN: right; mso-char-indent-count: 2.0" align="right"><span><font size="3">路凡</font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 21pt 0pt 0cm; TEXT-INDENT: 21pt; TEXT-ALIGN: right; mso-char-indent-count: 2.0" align="right"><font face="Times New Roman"><font size="3"><st1:chsdate year="2005" month="12" day="17" islunardate="False" isrocdate="False"><span>2005-12-17</span></st1:chsdate><span> </span></font></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; TEXT-ALIGN: right; mso-char-indent-count: 2.0" align="right"><font size="3"><span>于福建农林大学</span><span><font face="Times New Roman"> </font></span></font></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; TEXT-ALIGN: right; mso-char-indent-count: 2.0" align="right"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p>
<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21pt; mso-char-indent-count: 2.0"><span><font face="Times New Roman" size="3"></font></span></p> <a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/4da8f936b84cd1330a55a98e.html">阅读全文</a>
		
		<br/><b>类别：</b><a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/category/%C4%AC%C8%CF%B7%D6%C0%E0">默认分类</a>&nbsp;<a href="http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/4da8f936b84cd1330a55a98e.html#comment">查看评论</a>]]></description>
        <pubDate>2007-08-04  23:51</pubDate>
        <category><![CDATA[默认分类]]></category>
        <author><![CDATA[三寸鸭子嘴ip]]></author>
		<guid>http://hi.baidu.com/hawrm/blog/item/4da8f936b84cd1330a55a98e.html</guid>
</item>


</channel>
</rss>